يابيم و پاى سخن برخى از بزرگان دانش و انديشه نشسته و بهره‌اى گيريم و استفاده ببريم ؛ از اين رو لازم مىدانم پيش از هر سخن از تمام زحمات و تلاش‌هاى مادى و معنوى به عمل آمده در راه برگزارى اين محفل فرهنگى و از استقبال و پذيرايى نيكوى برگزار كنندگان آن تقدير و تشكر نمايم . با اين حال احساس مسئوليت مرا بر آن مى دارد كه نكاتى چند را نيز پيرامون اين همايش و مقالات و سخنان ارائه شده در آن متذكر شوم و اميد آن دارم كه به اين وسيله ، بارى را كه بر دوش خود احساس مىكنم به مقصد رسانده و وظيفه خويش را به انجام رسانم . چنان كه نيك مىدانيم اين همايش به نام « همايش امام على عليه السلام و بزرگ‌داشت چهاردهمين قرن برپايى غدير » و به همين مناسبت فرخنده برگزار شد . ما نيز به اين محفل دعوت شده بوديم و مقالات و سخنان خويش را نيز به همين مناسبت آماده كرده بوديم . پرواضح است كه مقصد و مقصود نهايى از برپايى چنين گفتمانى بيان و تبيين حقايق و واقعيت‌هايى مرتبط با واقعه عظيم غدير خم خواهد بود . اما متأسفانه تريبون همايش به صحنهء طرح آرا و نظرياتى كه جايگاه طرح آن‌ها زمان و مكان ديگرى بود تبديل گشت ، گرچه اين نظرات نيز از حس دينى برخاسته بود ؛ آن چنان كه جناب مستطاب آقاى سيد مرتضى عسگرى نيز بدان اشاره نمودند .